ഉറവ വറ്റിയ അക്ഷരക്കൂട്ടുകള്ക്കിടയില്നിന്നും..മറന്നു പോകാതെ ബാക്കി ആയ ഒന്നോ രണ്ടോ അക്ഷരങ്ങള് കൊണ്ട് എന്റെ മോഹങ്ങള് പുറത്തു കാട്ടാനായി പലതും എഴുതിക്കൂട്ടുമ്പോളും,മനസ്സ് പതറാതെ ഞാന് നിന്നെ ഓര്ത്തെടുക്കാന് ശ്രമിച്ചിരുന്നു റോസ്......എപ്പോളോ നഷ്ട്ടമായ ഒരു ബാല്യവും,കാലാന്തരത്തില് മാറിമറിഞ്ഞ ജീവിതവും കാരണം പ്രവാസിയാകേണ്ടി വന്ന ഒരു പാവം,,,sulthan of lossess
വന്നു,കണ്ടു,കീഴടക്കി പോയവര്
2011 സെപ്റ്റം 30
അവശേഷിപ്പു..
അസ്തമയ സൂര്യനെക്കാള് തിളക്കമുള്ള RED SIGNALകണ്ടു ഞാന്വണ്ടി നിര്ത്തി ...വണ്ടിയുടെ ചില്ല് ഗ്ലാസ്സിനു മുകളില് ചെറുതായി പതിച്ച ഒന്ന് രണ്ടു മഴത്തുള്ളികള് കണ്ടു ഞാന് എന്റെ നാടിന്റെ മുഖം ഓര്ത്തു ....ആ മഴതുള്ളി വലുതായി മഴയായി പെയ്യാന് തുടങ്ങി .നാടിന്റെ സ്പന്ദനം ഞാന് അറിഞ്ഞു തുടങ്ങി .ആ പഴയ മഴക്കാലത്ത് നനഞ്ഞു കുളിച്ചു എത്രയോ ദിനങ്ങള് ..ഒരു കുടക്കീഴില് ഒരുമിച്ചു നടന്ന ആ കൂട്ടുകാരിയുടെ മുഖം ...കിളച്ചപറമ്പ് മൈതാനത്ത് ഫുട്ബോള് കളിക്കുമ്പോള് പേമാരി വന്നാലും ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ കൂടെ കളിച്ച കൂട്ടുകാരുടേ മുഖം....അപ്പുറത്തെ പറമ്പിലെ മാങ്ങാ പെറുക്കി ആവോളം നുകര്ന്ന കാലം,,,fish catchingഎന്ന ഓമനപ്പേരില് മമ്മാക്കുന്നു പുഴയില് മീനുകളെ പിടിക്കാന് പോയ കാലം ,,കുളത്തിലെ വെള്ളത്തിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു കാലുകൊണ്ട് രണ്ടു ചുഴറ്റ് ചുറ്റി കുളം കലക്കി ചാര നിറത്തിലാക്കുന്ന ആ വിനോദം,,അങ്ങനെ എത്ര എത്ര ഓര്മ്മകള് ....പുറകിലത്തെ വണ്ടിയുടെ HORN കേട്ടാണ് എനിക്ക് ബോധോദയം ഉണ്ടായത്..GREEN LIGHT കത്തിയിരിക്കുന്നു ...ഓര്മ്മകള് മറഞ്ഞു....വീണ്ടും പ്രവാസിയുടെ ദു:ഖത്തിലേക്ക് ഞാന് കടന്നു ...ഇനി നേരേ എന്റെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് ...അതിനു ശേഷം .....എന്ത് ....അത് ചോദ്യമായി അവശേഷിപ്പിച്ചു കൊണ്ട്...
ഇതിനായി സബ്സ്ക്രൈബ് ചെയ്ത:
പോസ്റ്റിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങള് (Atom)
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ